[x] ปิดหน้าต่างนี้
ก้าวทุกวินาที กับ... สหวิชา ดอท คอม
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
   
   
หมวดหมู่ : ภาษาไทย
เงินกับเวลา
เสาร์ ที่ 7 เดือน พฤศจิกายน พ.ศ.2552

พ่อครับ...ผมขอยืมเงินพ่อ สองร้อยบาทได้ไหม   


                            เงินกับเวลา  สิ่งที่ล้ำค่าคืออะไร

 

                                  

                                                     ภาพจาก : http://www.googig.com

 เสร็จจากงาน ถึงบ้าน
 เกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว เขาเดินเข้าบ้าน
 ที่ดูเงียบเหงา เนื่องจาก ภรรยาเสียชีวิตไปเมื่อปีกลาย

ทิ้งลูกชายคนเดียวไว้ กับเขาให้หา เลี้ยงลูกตามลำพัง
ดีว่าเจ้าหนูน้อยพอจะช่วยตัวเองได้บ้าง
อาหารก็กิน อาหารปิ่นโต ที่ผูกประจำ หากินเองได้
ทำให้ ไม่เป็นภาระมากมาย นัก

         เข้ามาในบ้าน เหงื่ออาบแก้มยังไม่ทันได้พัก ผู้เป็นพ่อ
         เห็นหน้าลูกชายวัยซน ที่รอรับเอ่ยปาก ทัก

            " พ่อครับวันนี้ทำงานเหนื่อยไหมครับ "

           " เหนื่อยสิ ลูกแล้ววันนี้ทำการบ้านเสร็จ แล้วเหรอ "
            ผู้เป็นพ่อตอบเนือยๆ พร้อมกับ ถาม ต่อ ด้วยความเคยชิน

        " เสร็จหมดแล้วครับ
          คือ ผม มีเรื่องบางอย่างอยากจะถามพ่อน่ะ พ่อว่างหรือยังครับ "
            ลูกชายตัวน้อย ถาม ต่อ

          ''เดี๋ยวพ่อจะไปอาบน้ำ หาข้าวกินข้าวซัก หน่อย
            แล้วคงจะเข้านอนวันนี้เหนื่อยเหลือเกิน ว่าแต่แก จะถามอะไรพ่อเหรอ "

         ผู้เป็นพ่อ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

         " คือผมอยากรู้ ว่า พ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันละเท่าไรครับ "

           ลูกชาย ถามด้วยน้ำ เสียงใสซื่อ


              พ่อหันมามองหน้าลูกชาย พร้อมกับ ขมวดคิ้วด้วย ความสงสัย
             แล้วผู้เป็นพ่อ แต่ก็ตอบไปว่า 

            " วัน ล่ะ สี่ร้อย "


" งั้นผม ขอยืม ตังค์ พ่อ ซักสองร้อยได้ ไหมครับ "

  ลูกชายตัวน้อยเอ่ยปากด้วยสายตาวิงวอน


         " หา แกว่าไง นะ "   ผู้เป็น พ่อ ขึ้นเสียงด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

        ก่อนที่จะ หันมา พูดกับ ลูกชายด้วยเสียงเข้มขึ้น กว่าเดิม

           " นี่ฟังนะ แกคิดว่า เงินทอง หาได้ง่ายๆ เหรอ กว่าพ่อจะได้เงิน สี่ร้อย บาท
          ต้องทำงานเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันค่ำ   
          แต่พอกลับมาถึงบ้าน เจอแก รอขอยืมเงินพ่อง่ายๆแบบนี้นี่นะ
          แกลองไปคิดดูให้ดี   สิว่าแกทำประโยชน์อะไรให้พ่อบ้าง
         พ่อถึงจะต้องให้ เงินสองร้อยนี่ให้แก ยืม "

              

                                         ภาพจาก : http://www.mof.go.th


                     เด็กชายยืนนิ่ง มองหน้าพ่อ ไม่มีเสียงหลุดออก จาก ปาก
           แต่น้ำตาไหลซึม ลงอาบร่องแก้มทั้ง สองข้าง
           ก่อนที่จะหัน หลังเดินกลับห้อง ตัวเอง อย่างซึมเซา

          หลังจากอาบน้ำเสร็จ แวะเข้าครัว หาข้าวปลากินเรียบร้อย
     เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เดินไป ที่ ระเบียง ความรู้สึกเคร่งเครียดที่ได้รับ
     มาจากงานนอกบ้าน เริ่มผ่อนคลาย คิดไป ถึงอดีตที่ผ่านและงานที่ทำมาทั้งวัน
     แล้วก็ ย้อน กลับคิดไปถึงลูกชายตัวน้อย ลูกเป็นเด็กดี
    ไม่เคยเกเร ไม่เคยเอ่ยปากขอเงินเพิ่ม นอกจากเงินค่าขนมที่เขาให้
    ประจำวันเท่านั้น แต่วันนี้ทำไม ถึงเอ่ยปากยืมเงินเมื่อสักครู่
     เขา เหนื่อยเกินไป หรือเครียดเกินไปหรือป่าว


                ถึงได้ใช้อารมณ์กับ ลูกไปอย่างนั้น เมื่อได้คิด เขาดับ บุหรี่
         แล้วเดินไปที่ห้องลูกชายไฟในห้องนอนดับแล้ว
         เมื่อเปิดประตูเข้าไปเอื้อม มือเปิดไฟในห้อง หนูน้อยนอนตะแคง
         หน้าตายังคงลืมจ้องมองมาที่ประตูแก้มที่แนบกับหมอน ชุ่มด้วย น้ำตา
         พร้อมเสียงสะอื้นเบาๆอยู่คน เดียว

             เขาเดิน ไปนั่งที่ขอบเตียงมือลูบผม ลูกชายเบาๆ พร้อมกับ
             เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเครือ จุกคอ

          " พ่อขอโทษนะลูก เมื่อกี้ พ่อเหนื่อยมามากเลยใช้อารมณ์ กับลูกมากไปหน่อย
      จริงๆตะกี้พ่อไม่ได้ถามลูกด้วยซ้ำว่า ลูกอยากยืม เงินพ่อไปทำไม ลูกอาจจะมี
      เหตุจำเป็นที่จะ ต้องใช้เงินก็ได้ เงินแม้ว่าจะหาได้ลำบาก
      ไม่ได้ได้มา ง่ายๆ แต่ถ้าลูกมีเหตุผลเพียงพอ
      พ่ออาจจะให้ยืม ก็ได้ เพราะว่า ลูก น่ะสำคัญสำหรับพ่อเหนือ สิ่งอื่นใด
      และพ่อรักลูกจ้ะ "


         " ว่าแต่ว่า   ไหน ลูกลองบอกพ่อสิว่า ลูกอยากยืม เงินสองร้อยไปทำ อะไร "

           ผู้เป็นพ่อถามลูกชายที่มอง
           หน้าพ่อนิ่ง ด้วยน้ำเสียงปรานี  เต็มเปี่ยมด้วยความรัก

            ลูกชายตัวน้อย ส่งเสียงสะอื้นจากลำคอ

                    " พ่อครับ ตั้งแต่แม่ ตาย ผมเห็นพ่อต้องทำงาน
                  หนักเพื่อหาเงินทุกวัน จนไม่ได้พัก ไม่ได้อยู่กับผมเลย
                     เราแทบไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกัน

                  ผมเลย ค่อยๆเก็บค่าขนมของผมไว้ ตลอดมาจนถึงตอนนี้
           ผมเก็บได้สองร้อยบาทแล้ว แต่พอผมรู้จากพ่อ ว่า
           พ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันล่ะสี่ร้อยผม จึงอยากยืมพ่อเพิ่มอีกสองร้อย 
           ให้เป็นสี่ร้อยเพื่อจะได้ใช้เป็นค่าจ้างให้พ่อได้พัก
           ได้อยู่กับผม ซักวันนึง ครับ "



                       

                                  ภาพจาก : http://statics.atcloud.com

                        เงินทอง อาจจะจำ เป็น ต่อการดำรงชีวิต
               แต่ ครอบครัว ยังคงต้องการ ความรัก ความอบอุ่น และ
                เวลาที่มีให้ แก่กัน

                   " อย่าห่วงงานจนลืม ครอบครัว และ คนที่คุณรัก "

 

                   ขอบคุณ : http://www.thaireaderclub.com

                        ขอบคุณ :   http://www.pattanakit.net



เข้าชม : 6601
นำเสนอโดย : นางเพลินพิศ สุพพัตกุล
โรงเรียนประโคนชัยพิทยาคม
สพท. บุรีรัมย์ เขต2
อยู่ในขั้น : ผู้คุมกฎ

แชร์ไปที่ Facebook

  หมวดหมู่ ภาษาไทย ล่าสุด
เผยแพร่ผลงาน
โดย : [เข้าชม : 3444 ]
ตอนที่ ๔๐ ชาวอาเซียนรู้รัก รู้จักสามัคคี รู้หน้าที่พลเมือง
โดย : [เข้าชม : 28855 ]
ตอนที่ ๓๙ แหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของประเทศสมาชิกอาเซียน
โดย : [เข้าชม : 28165 ]
ตอนที่ ๓๘ สุดยอดแหล่งท่องเที่ยวของประชาคมอาเซียน (ต่อ)
โดย : [เข้าชม : 27698 ]
ตอนที่ ๓๗ สุดยอดแหล่งท่องเที่ยวของประชาคมอาเซียน (ต่อจากตอนที่แล้ว)
โดย : [เข้าชม : 27645 ]
ตอนที่ ๓๖ สุดยอดแหล่งท่องเที่ยวของประชาคมอาเซียน
โดย : [เข้าชม : 27551 ]
ตอนที่ ๓๕ข้อเสียเปรียบของแต่ละประเทศในประชาคมอาเซียน
โดย : [เข้าชม : 27676 ]
ตอนที่ ๓๔ ข้อได้เปรียบของแต่ละประเทศในประชาคมอาเซียน (ต่อ)
โดย : [เข้าชม : 30621 ]
ตอนที่ ๓๓ ข้อได้เปรียบของแต่ละประเทศในประชาคมอาเซียน
โดย : [เข้าชม : 30967 ]
ตอนที่ ๓๒ ข้อห้ามของประเทศอาเซียนที่ควรรู้
โดย : [เข้าชม : 31631 ]
 10 บทความ Text Random
ความสำเร็จ..จะเสร็จสิ้นอยู่ที่ตัวเรา
ทายนิสัยจากอาหาร.....จานเส้น ( ตอนที่ 6 )
พะยูน...หมูดุดแห่งท้องทะเล
เสียใด ๆไม่ยิ่งใหญ๋เท่าเสียสละของ...แม่
เก้งหม้อ (เก้งดำ หรือ กวางเขาจุก)
คนสามคน...อยู่ในตนเอง
นกกระเรียน.........เริงระบำ
ถ้าท้อเป็นเพียงถ่าน...ถ้าผ่านจึงเป็นเพชร
บุญยอดน้ำ
เลียงผา หรือ เยียงผา หรือ โครำ
 
     "สหวิชา ดอท คอม" เป็นแหล่งรวมเนื้อหาความรู้ต่าง ๆ บอกเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับเนื้อหา และการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนจากครูทั่วประเทศ นำมาแลกเปลี่ยนในเว็บไซต์แห่งนี้ ซึ่งเนื้อหาทั้งหมดได้ถูกกลั่นกลรองมาจากความรู้ ประสบการณ์ในการทำงานของทีมงานทุกคน...ดังนั้น ทุกเรื่องราว ทุกเนื้อหาสาระจึงเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียนและสำนักเทคโนโลยีเพื่อการเรียนการสอน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ หากบุคคลใดที่มีความประสงค์จะนำเนื้อหาเรื่องราวใด ๆ ในเว็บไซต์แห่งนี้ไปนำเสนอในรูปแบบใด ๆ จึงควรที่จะอ้างอิงและให้เครดิตกับ "สหวิชา ดอท คอม" เพื่อเป็นการสนับสนุนและเป็นกำลังใจในการทำงานแก่ทีมงานทุกคนที่เพียรค้นคว้าหาความรู้มานำเสนอ ขอขอบคุณผู้ที่ให้ความสนใจทุกท่านที่เล็งเห็นความสำคัญในสาระการเรียนรู้ต่าง ๆ ...เราขอน้อมรับทุกคำติชมและจะนำไปพัฒนาปรับปรุงในการทำงานให้ดียิ่งขึ้น ขอขอบคุณ Maxsite 1.10 CMS ที่พัฒนาโดยคนไทย ขอขอบคุณทุก ๆ คลิกที่แวะมาเยี่ยมชมเรา "สหวิชา ดอท คอม"

| เกี่ยวกับสหวิชา.คอม | สาระการเรียนรู้ | บทความ | สื่อการเรียนการสอน | แบบฝึกทักษะ | เล่าสู่กันฟัง | คำถามยอดนิยม | Links น่ารู้ | ทีมงานสหวิชา.คอม | ติดต่อเรา |